ARM_Corp_RGB

آموزش مقدماتی میکروکنترلر های ARM (قسمت اول)

ARM یک کمپانی طراحی پردازنده است که در سال های اخیر جایگاه بسیاری یافته است. کار اصلی این کمپانی فروش طرح پردازنده هایش و ادوات آن به شرکت های IC سازی درتمام دنیا است.

پردازنده های این شرکت به پردازنده های پیشرفته، پردازنده های میانه و پردازنده های کوچک تقسیم می شوند. پردازنده های پیش رفته در کاربرد هایی مثل اسمارت فون ها استفاده می شوند. مدل های cortexA و یک نوع قدیمی تر ARM11 در این گروه قرار می گیرند. گروه دیگر با کاربرد های میانه مثل روترها شامل cortexR و ARM9 است. و در نهایت پردازنده های کوچک که به عنوان میکروکنترلر استفاده می شوند با مدل های cortexM و ARM7 معرفی می شوند. در واقع برای کاربرد های رباتیک ضعیف ترین خانواده آرم یعنی سری M و ARM7 کافی هستند و نسبت به دیگر میکرو کنترلرها قدرت پردازش بسیار بالایی دارند.

قدم اول برای شروع کار با میکروکنترلر های ARM انتخاب میکروی مناسب است. به همین دلیل جدول زیر شامل برخی میکرو های پر استفاده و ارزان قیمت جمع آوری شده است. هرچند در پروژه های بزرگ قیمت در اولویت قرار ندارد و قابلیت های میکرو عامل مهم تری محسوب می شود.

Arm table

برای واضح تر شدن قدرت این پردازنده ها مثالی در نظر می گیریم و قدرت یک میکروکنترلر آرم و میکروکنترلری دیگر را مقایسه می کنیم. فرض کنیم هدف خواندن ورودی آنالوگ با سرعت بیش از 300 هزار نمونه در ثانیه و نمایش شکل سیگنال آن است. اگر بخواهیم اطلاعات را از میکروکنترلر به کامپیوتر بفرستیم باید میکروکنترلری استفاده کنیم که هم adc پر سرعت و هم usb برای انتقال سریع داده ها (که در بین میکرو های آرم عادی است) داشته باشد. اگر میکروکنترلر ARM نباشد به احتمال زیاد به مشکل سرعت برمی خوریم یا مقداری از اطلاعات را از دست می دهیم و یا در بهترین حالت میکرو تمام زمان خود را صرف خواندن و نوشتن می کند و زمانی برای کار دیگر باقی نمی ماند. در حالی که در یک میکروکنترلر آرم واحد dma کار خواندن و نوشتن های متوالی را انجام و پردازنده زمان کمی به این کار اختصاص می دهد. یا اگر در سایر میکروکنترلرها بخواهیم یک lcd داشته باشیم که سیگنال روی آن نمایش داده شود یا باید یک lcd سیاه و سفید استفاه کنیم و یا تصاویر با کندی زیادی نمایش داده می شوند. این در حالی است که این کار برای هر میکروکنترلر آرم کار بسیار ساده ایست. به طور کلی داشتن interface های پیشرفته در میکروکنترلر های آرم بسیار رایج است.

Arm2 Arm1

شروع به کار

قدم بعدی انتخاب پروگرمر و کامپایلر است. در مورد کامپایلر ساده ترین گزینه keil است که تقریبا تمام نیاز های یک مهندس را برآورده کرده و از تمام میکرو های آرم هم پشتیبانی می کند. برای پروگرمر اگر قصد خرید پروگرمری دارید که تمام محصولات با هسته ی آرم را پشتیبانی کند jlink و  ulink2انتخاب های خوب و در دسترسی هستند که هر دو امکانات خوبی جهت دیباگ فراهم می کنند. jlink کمی ارزان تر ولی ulink2 امکانات بیشتری برای دیباگ فراهم می کند.

ادامه دارد…

1 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *